Νίκος, αδελφός Γιώργου Παπανδρέου

12/11/2010

της Ρέας Βιτάλη

Είδα στο protagon.gr τις εξαιρετικές φωτογραφίες του Βασίλη Μακρή από την εκδήλωση-παρουσίαση του νέου βιβλίου του Νίκου Παπανδρέου και μελαγχόλησα… Πόσο μακριά τελικά πάει ο άνθρωπος για να μην κουνήσει ρούπι από κει που έφυγε!
 Ο Νίκος Παπανδρέου χρίστηκε ο διανοούμενος της οικογένειας. Γοητευτικός ρόλος. Απαιτεί παρατηρητικότητα, τέχνη να λογαριάζεσαι με αποστάσεις, διεισδυτικότητα. Να μην αρκείσαι στην επιφάνεια, να βουτάς σε σώψυχα να τα τιμάς, να μη σε φοβίζουν πάθη, να εμπνέεσαι από αγγέλους και διαβόλους. Να μην κολακεύεσαι από σαλιαρίσματα, υποκλίσεις, αυλοκόλακες της δεκάρας, ευγενικές κουβέντες, ανούσιες, σαχλοαναλύσεις συγκαταβατικές φράσεις… Ακόμα κι αυτά να τα παρατηρείς, σίγουρα όμως να μην τα επιζητάς, να μην εξαρτάσαι. Να σκαρφαλώνεις πάνω τους ακόμα κι αν στιγμιαία τα λιμπίζεται η ματαιοδοξία σου…
Να κρεμιέσαι με ευκολία από τη λάμπα του δωματίου να παρατηρείς το τραπέζι όχι ως ομοτράπεζος. Να λογαριάζεις ως εκλεκτούς, όχι τους εύπεπτους, τους κοινωνικά αβίαστα δακτυλοδεικτούμενους ως εκλεκτούς (του κώλου), τους θορυβώδεις... Να παρατηρείς στωικά και ίσως να οικτίρεις την δόξα «αρχόντων» ακόμα και πολιτικών σε μια πεινασμένη χώρα για θύματα…. Είδα στο protagon.gr τις φωτογραφίες από την εκδήλωση της παρουσίασης του νέου βιβλίου του Νίκου Παπανδρέου και μελαγχόλησα.
Έχω διαβάσει ένα βιβλίο του, επηρεασμένη από ένα κείμενό του στο Symbol… Ακόμα θυμάμαι εκείνο το κείμενο…Περιέγραφε ένα πουλί που ακολουθούσε ένα πλοίο και έναν άνθρωπο που το παρατηρούσε…Το είχα καταδιασκεδάσει. Το βιβλίο του ήταν αυτό που λένε οι Αμερικανοί ο.κ ή οι Άγγλοι interesting και πάνε παρά κάτω τη συζήτηση. Έκτοτε…Κάποιοι ψίθυροι για την έμμεση «παρουσία» του στους λόγους του αδελφού του, κάποιοι τον χρίζουν «σύμβουλο», κάποιες κουβέντες του -υποδείξεις σε μια πρόσφατη συνέντευξή του που αφορούσαν τον Υπουργό Οικονομικών Παπακωνσταντίνου, τόσο αστεία ανυποψίαστες, τόσο ξεκομμένες από το γεγονός ότι ο αδελφός του είναι Πρωθυπουργός…
Είδα στο protagon.gr τις φωτογραφίες από την παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Παπανδρέου και μελαγχόλησα. Ο Νίκος σίγουρα δεν παρέδωσε τα κείμενά του στον εκδοτικό οίκο και δεν περίμενε με αγωνία και λαχτάρα το τηλέφωνό του να χτυπήσει. Δεν τον τσάκισε η αναμονή και δεν κατασκόπευσε σε βιβλιοπωλείο αν έχει το βιβλίο του σε κάποιο ράφι. Ίσως και οι πωλήσεις να μην είναι έκπληξη. Ως δια μαγείας Β έκδοση! Η επωνυμία του τον απάλλαξε απ΄αυτά και η επωνυμία του τον τυράννησε σε πολλά άλλα… Δεν υπάρχει χειρότερο από το να μην έχεις καθαρή ματιά της αξίας σου. Είναι κατακρεούργηση. Να πρέπει να ξοδεύεσαι σε εξηγήσεις, να πρέπει ν΄ αποδεικνύεις διπλά και ν΄ αναφέρεσαι σαν στρατιώτης μονίμως… Σας βεβαιώνω γνωρίζω από πρώτο χέρι το βάρος στην πλάτη των επώνυμων κληρονόμων…Δεν είναι η ματιά μου μνησίκακη, ούτε η ψυχή μου εμπεριέχει ζήλεια…Απλώς όταν είδα τις φωτογραφίες της εκδήλωσης μελαγχόλησα…Πλήθος 700 ατόμων συνέρευσε! Fun άραγε ποιού; Τι θλίψη!

Ευκαιρία για εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη

Η οικονομική κρίση αναδιαμορφώνει την παγκόσμια οικονομία και επαναπροσδιορίζει την ανταγωνιστικότητα χωρών, οικονομικών κλάδων και επιχειρήσεων. Μέσα σε ένα κλίμα μοναδικής παγκόσμιας ανασφάλειας ο ελληνικός τουρισμός καλείται να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις και επιτακτικές πιέσεις αναπροσαρμογής που θα επανακαθορίσουν την ανταγωνιστικότητα της χώρας και τη δυνατότητά της να αντεπεξέλθει στις νέες πραγματικότητες. Ο τουρισμός έχει πλέον αποδειχθεί περίτρανα ως μία από τις ελάχιστες οικονομικές δραστηριότητες όπου η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα. Βασιζόμενη στους μοναδικούς πόρους φυσικού κάλλους και πολιτιστικής κληρονομιάς, η Ελλάδα αποτελεί έναν τουριστικό προορισμό που μπορεί να προσφέρει προϊόντα που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις του καταναλωτή. Πολλές από τις τουριστικές αναδομές έχουν εκσυγχρονιστεί με αρκετά μεγάλες επενδύσεις και μπορούν να προσφέρουν υψηλής στάθμης τουριστικά προϊόντα.

Δυστυχώς όμως η Ελλάδα ως τουριστικός προορισμός χάνει διαρκώς έδαφος στη διεθνή αρένα της τουριστικής ανταγωνιστικότητας έχοντας αναπτυχθεί με τα δεδομένα της δεκαετίας του ΄80, με τη λογική ενός φτηνού και απλοϊκού σχετικά προορισμού, εναλλακτικού της Ισπανίας. Ετσι αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που έφεραν η αύξηση της τιμής των συστατικών του τουριστικού μας προϊόντος (λόγω της ένταξης στην ευρωζώνη και της πλήρης εναρμόνισης στην ευρωπαϊκή νομοθεσία και στην ποιότητα ζωής), η ανάπτυξη νέων ανταγωνιστικών προορισμών και η μετεξέλιξη της τουριστικής ζήτησης. Στο μακρό επίπεδο οι υποδομές μας δεν αναπτύχθηκαν, ο συντονισμός των διαφόρων αρμοδιοτήτων παρέμεινε υποτυπώδης, ενώ το μάρκετινγκ και το branding του ελληνικού προορισμού παραμένουν σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Πολιτικά ο τουρισμός αποτελεί ένα εφαλτήριο πολιτικής καριέρας για κυβερνητικά στελέχη με μικρή εμπειρία αλλά με έναν σημαντικό προϋπολογισμό για διαφήμιση και προβολή. Η διαρκής εναλλαγή προσώπων χωρίς καμία σχετική με το αντικείμενο γνώση διατηρεί την ερασιτεχνικότητα της οργάνωσης και προβολής της Ελλάδας διεθνώς. Αντί να συγκεντρωθούμε στη χρήση νέας τεχνολογίας και έρευνας για το καινοτομικό μάρκετινγκ χρησιμοποιούμε τον προϋπολογισμό μάρκετινγκ για τη δημιουργία άστοχων και άσκοπων διαφημιστικών πράξεων που ελάχιστα επηρεάζουν τη ζήτηση.

Στο επιχειρηματικό επίπεδο η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων είναι μικρομεσαίες με παντελή τεχνοκρατική έλλειψη γνώσης και εμπειρίας σε σύγχρονες μορφές διοίκησης. Ενα σύνολο από επιδοτήσεις και διευκολύνσεις έχουν κάνει ακόμη και τον επιχειρηματικό κόσμο κρατικοδίαιτο αφού περιμένει a priori από το Δημόσιο τα όποια κίνητρα για επενδύσεις και εκσυγχρονισμούς. Σχεδόν το σύνολο των επιχειρηματιών ακολουθούν απλοϊκούς και αυτοσχέδιους μηχανισμούς διοίκησης που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις νέες προκλήσεις. Ακόμη και όταν απασχολούν διοικητικά στελέχη ή και απογόνους με γνώσεις και εμπειρία συνήθως επιλέγουν να αγνοούν τις υποδείξεις και προτάσεις τους ακολουθώντας... εντυπωσιακά πιστά τις παραδοσιακές και πατροπαράδοτες μεθόδους. Η Ελλάδα έχει έναν από τους χαμηλότερους δείκτες απορρόφησης χρήσης τεχνολογίας και αυτό είναι έκδηλο στο μικρό ποσοστό κρατήσεων που γίνονται μέσω Ιnternet. Δυστυχώς λοιπόν το σύνολο του ελληνικού τουρισμού αδυνατεί να μετεξελιχθεί στις σύγχρονες απαιτήσεις της τουριστικής βιομηχανίας, με αποτέλεσμα να μειώνεται σταθερά η ανταγωνιστικότητά του σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό που είναι τραγικό είναι ότι όλοι οι αρμόδιοι και ιθύνοντες επισημαίνουν τις ίδιες ελλείψεις και αδυναμίες στα κλαδικά έντυπα για χρόνια, χωρίς κανείς να θέλει να «ξεβολευτεί» για να κάνει κάτι για αυτά.

Η οικονομική κρίση είναι διαρθρωτική και αλλάζει τα δεδομένα της παγκόσμιας οικονομίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον «ζητείται ελπίς» και η ελπίδα στον ελληνικό τουρισμό έρχεται από καινοτομικές μορφές διοίκησης και τεχνολογίας. Η επαγγελματοποίηση του τουρισμού με εκπαιδευμένα και έμπειρα στελέχη, η δημιουργία από το Δημόσιο υπερκομματικών δομών διαχείρισης του τουρισμού με τη συνεργασία και ιδιωτών και η χρήση νέων τεχνικών διοίκησης και τεχνολογίας είναι μονόδρομος για την αντιμετώπιση της κρίσης αλλά και για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Δεν φτάνουν μόνο οι επενδύσεις σε τουριστικές μονάδες αν οι υποδομές δεν μπορούν να υποστηρίξουν τη δημιουργία ολοκληρωμένων τουριστικών εμπειριών. Τουριστικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν έρευνα και τεχνογνωσία θα μπορέσουν να αναπτυχθούν με ταχείς ρυθμούς και θα φέρουν επαγγελματισμό στην Ελλάδα επαναπροσδιορίζοντας το τουριστικό μας προϊόν. Μικρές μονάδες που προσφέρουν καλές υπηρεσίες σε τοπικό επίπεδο χρησιμοποιώντας ντόπια προϊόντα και υπηρεσίες μπορούν επίσης να προσφέρουν ένα θαυμάσιο τουριστικό προϊόν με τοπικό χαρακτήρα. Η τεχνολογία προσφέρει μοναδικά εργαλεία επικοινωνίας, προβολής και διαφοροποίησης του τουριστικού προϊόντος έτσι ώστε να επαναπροσδιοριστεί η αξία που προσφέρει στην αγορά και να αναδιαμορφώσει το συγκριτικό της πλεονέκτημα. Η κρίση είναι μόνο η αφορμή της αναδιάρθρωσης που έπρεπε να είχε ξεκινήσει χρόνια τώρα και ίσως η τελευταία ευκαιρία που έχουμε για να στηρίξουμε την ανταγωνιστικότητα της τουριστικής Ελλάδας.

Απέχω, άρα υπάρχω

09/11/2010

της Μαρίας Χούκλη

Γιατί όλοι οι πολιτικοί όλων των κομματικών εκφάνσεων τρέμουν τόσο πολύ την αποχή;

Τους παρατηρούσα το βράδυ των εκλογών. Φώναζαν, επιχειρηματολογούσαν, ερμήνευαν, παρερμήνευαν, ειρωνεύονταν, υπεξέφευγαν, έδιναν λιγότερο ή περισσότερο συμπαθητικές παραστάσεις. Για να υπερασπιστούν τα ποσοστά του κόμματός τους ή για να αμφισβητήσουν τα ποσοστά των αντιπάλων τους. Όταν όμως έφθανε η συζήτηση στο θέμα της αποχής, όλοι γλύκαιναν, χαμήλωναν τον τόνο της φωνής τους, έπαιρναν στεναχωρημένο ύφος, έμοιαζαν με γονείς που δείχνουν κατανόηση για το προβληματικό παιδί τους και το «ολίσθημά» του.
 

Διαβεβαίωναν ότι είναι έτοιμοι να αφουγκραστούν την ηθελημένη απουσία του κόσμου από την κάλπη και τι σημαίνει. Μετά δυσκολίας έκρυβαν την ανησυχία τους για την εκτροπή από το «πολιτικά λογικό και αυτονόητο». Για την απόδραση, την αμφισβήτηση και ανυπακοή των πολιτών. Ωστόσο γρήγορα έβρισκαν την αυτοκυριαρχία τους και ανεβάζοντας μια κλίμακα τον τόνο της φωνής τους, παρέδιδαν μαθήματα δημοκρατίας: «δεν είναι πολιτική στάση η αποχή, πρέπει να ψηφίζετε και ας ψηφίζετε ότι να ναι». Μόνο το «σας παρακαλούμε» έλειπε αλλά σχεδόν το υπονοούσαν.

Γιατί όλοι οι πολιτικοί όλων των κομματικών εκφάνσεων τρέμουν τόσο πολύ την αποχή; Να έχουν διαβάσει το Περί φωτίσεως του Σαραμάγκου λίγο δύσκολο το βλέπω. Ο προφητικός Πορτογάλος έστησε το μύθο του με αφορμή κάποιες δημοτικές εκλογές, κάπου, κάποτε και έβαλε έναν λαό να ψηφίζει κατά 70% λευκό προκαλώντας σοκ στην πολιτική ηγεσία του τόπου, η οποία φοβισμένη από το αποτέλεσμα, προκηρύσσει επανάληψη των εκλογών. Αυτή τη φορά η λευκή ψήφος αγγίζει το 83%. Η κυβέρνηση θορυβημένη , χαρακτηρίζει την στάση των πολιτών «καθαρή και απροκάλυπτη τρομοκρατία», αναστέλλει το Σύνταγμα και κηρύσσει στρατιωτικό νόμο. Εγκαταλείπει την πόλη μαζί με τις αρχές ασφαλείας, νομίζοντας ότι θα προκληθεί χάος. Η πόλη όμως θα λειτουργήσει: οι κάτοικοι θα αυτο-οργανωθούν και η κοινωνία θα επιβιώσει. Οι ιθύνοντες πανικόβλητοι, επιστρέφουν και με τους πάσης φύσεως μηχανισμούς θα επαναφέρουν τη «δημοκρατική ομαλότητα».

Η αποχή από τις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου δεν είναι μυθιστόρημα και δεν ξέρουμε ούτε τη συνέχεια ούτε το τέλος. Αλλά αυτή τη φορά ακούστηκε πιο δυνατά από ποτέ η εκκωφαντική σιωπή «ορφανών» πολιτικών υποκειμένων που νιώθουν εντός, εκτός και επί τα αυτά. Ποιος θα διαβάσει σωστά την «αλληλουχία των κρυφών μηνυμάτων» του 40%;

Πηγή: protagon.gr

Πατέρα έμαθες τα νέα ; Αυτοί οι …ξένοι μου έχουν κάνει τη ζωή ποδήλατο ! Θα βγάλω δικό μου χρήμα !

Πώς η διαφωνία οδηγεί στη σωστή απόφαση

Απαραίτητος ο διάλογος πριν από την κατάληξη σε μια λύση

Το ανθρώπινο μυαλό αξιοποιεί καλύτερα τις δυνατότητές του όταν εξετάζει εναλλακτικές λύσεις. Για τη λήψη σωστών αποφάσεων, είναι απαραίτητος ο διάλογος, η ανάπτυξη συζήτησης και η διαφωνία, πριν καταλήξουμε σε μια απόφαση.

Είναι αυτονόητο ότι δε λαμβάνει κανείς σοβαρές αποφάσεις εν θερμώ. Ούτε μπορεί να αποφασίσει κάποιος με μία και μόνο προτεινόμενη λύση-μονόδρομο. Είναι όμως το ίδιο επικίνδυνο να λαμβάνει κάποιος αποφάσεις αν δεν υπάρχει εκ των προτέρων διαφωνία και διάσταση απόψεων. Η εκ των προτέρων συμφωνία κρύβει πολλές φορές παγίδες.

Η ύπαρξη διαφωνίας, λόγω αντιμαχόμενων απόψεων, θα αναπτύξει το διάλογο μεταξύ των διαφορετικών αντιλήψεων που εκφράζονται και θα βοηθήσει εκείνους που αποφασίζουν να επιλέξουν, εφόσον πρώτα έχουν αξιολογήσει πολλές και διαφορετικές απόψεις και γνώμες.

Οι ευφυείς ηγέτες δεν αποφασίζουν ποτέ όταν στους συμμετέχοντες υπάρχει πλήρης συμφωνία. Αντίθετα αναπτύσσουν ασυμφωνία, προκειμένου όλοι οι συμμετέχοντες να κατανοήσουν ποια ακριβώς απόφαση είναι η ενδεδειγμένη.

Για τη σωστή λήψη αποφάσεων απαραίτητο είναι να ελέγχουμε τις διαφορετικές απόψεις ως προς τα γεγονότα και ως προς τις υφιστάμενες συνθήκες. Δεν είναι λίγες οι φορές που κατά την ανάπτυξη απόψεων και γνωμών, προκειμένου να ληφθεί απόφαση για ένα θέμα, κάποιοι ξεκινούν με την εξαγωγή συμπερασμάτων που ταυτίζονται με μια άποψη και στη συνέχεια αναζητούν γεγονότα που θα τη στηρίζουν. Οι σωστές αποφάσεις λαμβάνονται σε κλίμα «προγραμματισμένης ασυμφωνίας».

Γιατί είναι απαραίτητη η διατύπωση διαφορετικών απόψεων;

Διότι στην περίπτωση πολλών και διαφορετικών απόψεων, εκείνος που αποφασίζει δε γίνεται όμηρος των συμμετεχόντων σε ένα συμβούλιο.

Για πολλά θέματα δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου εκείνοι που καλούνται να επεξεργαστούν ένα θέμα, ώστε αυτό να είναι ώριμο για τη λήψη απόφασης, να έχουν εξαρχής πάγιες αντιλήψεις. Ούτε είναι λίγες οι περιπτώσεις που εκείνοι που επηρεάζουν τις αποφάσεις κινούνται σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, βάσει προσδοκιών ή προσωπικών συμφερόντων.

Επιπλέον, αν δεν υπάρξει διαφωνία, δεν προκύπτουν εναλλακτικές λύσεις. Απόφαση έχουμε όταν υπάρχει η δυνατότητα να αξιολογήσουμε περισσότερες από μια εναλλακτικές λύσεις και να επιλέξουμε την πιο σωστή. Η λήψη μιας απόφασης, όταν στηρίζεται σε μία και μόνο λύση, είναι μονόδρομος και τις περισσότερες φορές οδηγεί σε λάθη. Στην περίπτωση αυτή δεν πρόκειται για απόφαση, αλλά για μια κίνηση που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει. Η ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων και εφόσον εξαρχής έχουμε μελετήσει και κατανοήσει το θέμα, η πρόβλεψη των συνεπειών, καθώς και η ύπαρξη έκτακτου σχεδίου διασφαλίζουν στις περιπτώσεις εκείνες που οι συνθήκες στις οποίες είχε στηριχτεί μια απόφαση έχουν μεταβληθεί.

Ακόμη ένας λόγος που επιβάλλει την ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και γνωμών για ένα θέμα, είναι ότι η διαφωνία είναι αυτή που υποκινεί τη δημιουργικότητα. Η λήψη αποφάσεων σε καθεστώς απόλυτης αβεβαιότητας απαιτεί τη δημιουργικότητα, εφόσον μόνο αυτή μπορεί να δημιουργήσει νέες καταστάσεις και συνθήκες. Μόνο με την επίδραση τη δημιουργικότητας σε πιεστικές συνθήκες, θα λάβουμε σε στρατηγικό επίπεδο σωστές αποφάσεις, δημιουργώντας νέα δεδομένα και ένα εντελώς νέο status. Μόνο υπό την επίδραση της δημιουργικότητας έχουμε την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε με διαφορετικό τρόπο μια κατάσταση. Άλλωστε, για το λόγο αυτό η δημιουργικότητα είναι αδιαμφισβήτητη ικανότητα όλων των ηγετών.

Είναι επομένως σημαντικό, για να λαμβάνουμε τις πιο σωστές αποφάσεις, τις αποφάσεις που πραγματικά χρειαζόμαστε, να προγραμματίζουμε και να οργανώνουμε τη διαφωνία. Μας προστατεύει από τα να επιλέξουμε λανθασμένες ή λιγότερο κατάλληλες λύσεις μεταξύ διαφορετικών εναλλακτικών λύσεων, που μπορεί να φαίνονται πειστικές, δεν είναι όμως όλες οι κατάλληλες.

Για το στέλεχος που αποφασίζει, η ύπαρξη πολλών και διαφορετικών απόψεων είναι κριτήριο για να βεβαιωθεί ότι έχουν εξεταστεί με τη δέουσα προσοχή όλες οι διαφορετικές πτυχές ενός προβλήματος. Το κλειδί είναι η ικανότητα να κατανοούμε. Μόνο τότε μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα και το πρόβλημα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Διαφορετικά μπορεί κανείς να αποφασίζει εξετάζοντας μια άλλη κατάσταση και ένα διαφορετικό πρόβλημα.

X.K.

ΜΕ ΠΕΡΑΙΩΣΕΣ

 09/11/2010

της Γιούλας Ράπτη

Αγαπητή Λούκα,
Χαίρομαι που παραδεχτήκατε, έστω και εκ των υστέρων, ότι η περαίωση ήταν λάθος. Για την ακρίβεια, ήταν πολλά λάθη μαζί. Σας ευχαριστώ εκ μέρους και των συγχωρεμένων που έλαβαν το σημείωμα, και των επιχειρήσεων που έκλεισαν τα βιβλία τους πριν χρόνια, και όσων διατηρούν κάτι πτωχά μπλοκάκια παροχής υπηρεσιών και κλήθηκαν να πληρώσουν κάτι χιλιάδες ευρώ.  Ανήκω στην τελευταία κατηγορία και με ανενεργό (μηδενικά εισοδήματα) το περίφημο μπλοκάκι στα 5 από τα 10 χρόνια, βρέθηκα να σας οφείλω 3.900- με την έκπτωση 3.600 ευρώ και κάτι ψιλά, για ... “αποκρυβείσα ύλη”. Φυσικά δεν έχω κρύψει τίποτα από τα αστεία εισοδήματα που κατάφερα να συγκεντρώσω, ως ελεύθερος επαγγελματίας, αλλά και ως μισθωτός δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς από το να είμαι συνεπής. Επιπλέον, ως άνεργη τους 10 από τους 12 μήνες του χρόνου, ανήκω σε εκείνους που έχουν λαμβάνειν από την Εφορία.
 

Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Πού να βρεθούν τόσοι υπάλληλοι για να ελέγξουν ποιοί ζούνε, ποιοί το έκλεισαν το μαγαζί και ποιοί είναι άνεργοι. Το καταλαβαίνω, αλλά ελάτε και στη θέση μας. Πόσο μάλλον που το ραβασάκι της περαίωσης, το μαζέψαμε από την είσοδο της πολυκατοικίας, μαζί με ένα σωρό προεκλογικά φυλλάδια υποψηφίων. Εξαιρετικό timing και ιδιαίτερα “επικοινωνιακό”: από τη μια να καταλογίζετε επί δικαίων και αδίκων χιλιάδες ευρώ, από την άλλη να ζητάτε την έγκρισή μας για τον μονόδρομο της οικονομικής πολιτικής.
 

Χαίρομαι που παραδέχεστε το λάθος, αν και είχε προηγηθεί ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος αφού εξέδωσε τα σημειώματα, προκαλώντας ανησυχία για αιφνίδια εμφράγματα και εγκεφαλικά, εν όψει των δραματικών, όπως εξελίχθηκαν, δημοτικών εκλογών, μας έκλεισε πονηρά το μάτι ότι η περαίωση είναι προαιρετική!
 

Δεν ξέρω αν στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αλλά όλοι ξέρουμε ότι τελευταία υπάρχουν πολλά έξοδα. Επίσης οι αντοχές μας είναι ελαφρώς εξαντλημένες και τα ήξεις-αφήξεις μας δημιουργούν επιπλέον νεύρα και σύγχυση. Αποφασίστε, λοιπόν, στην κυβέρνηση:
-να περαιώσουμε;
-να καπνίζουμε;
-να ψηφίζουμε; (όπως φάνηκε στην κάλπη, παίζεται πια και αυτό...)

Πηγή: protagon.gr